paranoje

próbuję sobie tłumaczyć, ze tak nie powinno być.
że to niemoralne, bez przyszłości, bez sensu.
nie mogę jednak powstrzymać uciekających myśli:
figlarnych
śmiałych
zaskakujących

chciałabym byś podziwiał mnie, miły.
realnie.
niepodważalnie.
bez wyrzutów sumienia.

oczekuję zbyt wiele i wierzę w stabilność domku z kart.
kłująco-ssąca paranoja.

ach.
jeden dotyk, jedno spojrzenie, jeden błysk zachwytu w oku.
to jak układanie puzzli, w których brakuje elementów.